Reinkarnacja

Na naszym rynku ukazuje się sporo książek poświęconych tej tematyce. Można by sądzić, że wiedza o reinkarnacji, przeżyciach w śmierci klinicznej czy doświadczeniach OBE(pobyt poza ciałem) przeniknęła do świadomości społecznej, zmieniając stosunek ludzi do sensu życia i śmierci ciała fizycznego. Tak jednak nie jest. Dla większości to czysta abstrakcja.

Życie jest darem Najwyższej Natury, a jego istotą jest świadomość, a ta niestety kojarzy się tylko z mózgiem. A przecież psychika nie jest funkcją mózgu, lecz ten jest tylko narzędziem, wspaniałym komputerem, przy pomocy którego psychika przejawia się w działaniu.
Świadomość, podświadomość, nadświadomość zlokalizowane są w ciele energetycznym, niezależnym od ciała fizycznego. Człowiek, ( ale nie tylko, zwierzęta oraz rośliny) posiadają ciało fizyczne i ciało energetyczne.

Życie nie jest chorobą, tym bardziej śmiertelną, bowiem jego istota- świadomość- jest nieśmiertelna. Stąd nieskończoność istnienia w różnych formach fizycznych, jak i bezcielesnych.
Świadomość obserwuje i przeżywa otaczającą rzeczywistość, podświadomość koduje obserwacje i
przeżycia, a nadświadomość kieruje całym procesem.

Ciało energetyczne, opuszczając ciało fizyczne w czasie śmierci klinicznej lub eksterioryzacji, staje się nośnikiem owych trzech zmiennych. Dzięki temu po powrocie do ciała fizycznego reanimowany(czy eksterioryzujący się) może opowiedzieć o swoich doznaniach z pobytu poza nim. Dlatego zakodowane w podświadomości przeżycia z poprzednich wcieleń można odtwarzać hipnozie reinkarnacyjnej.
Reinkarnacja jest czynnikiem rozwojowym całej populacji ludzkiej, niezależnie od rasy, płci, przynależności etnicznej, narodowościowej czy religijnej.

Bruce Goldberg w badaniach nad reinkarnacją ("Kim byłem, kim będę") książce przenosił swoich badanych o trzysta lat i więcej do przodu. Wszyscy żyli na innych planetach i pracowali w zawodach obecnie nie znanych, obsługując narzędzia o nieznanej nam technologii. Wyniki te wskazują, że życie jest programowane na wiele wcieleń odległych w czasie oraz że może istnieć na innych planetach, poza ziemskim globem.

Potwierdzenie tego faktu można znaleźć w "Kodzie biblii" Michaela Drosnina, czy w bibliotekach liści palmowych w Indiach ("Zostało napisane" Wolfing von Rohr.)Wymownym dowodem są również badania R.Monroe opublikowane w "Dalekie podróże" czy "Najdalsza Podróż".

Każdy przenosi do życia bezcielesnego te cechy swej osobowości, które wypracował podczas ziemskiej wędrówki. Każdy jednak ma możliwość dalszego rozwoju. Istnieją szkoły, biblioteki, poradnictwo świetlistych istot. One też wspomagają zainteresowanych w planowaniu przyszłych wcieleń.

Śmierć nie istnieje. Jest ciągły ruch i rozwój. Po opuszczeniu ciała fizycznego, sam ocenia swoje uczynki i przechodzi do sfery takiego poziomu energetycznego, jaki wypracował sobie na ziemi.
Każdy sam wypracowuje swoje zbawienie, którym jest zamknięcie cyklu ponownych narodzin. I przejście do życia na planetach, gdzie nie ma reinkarnacji, cierpienia i śmierci ciała fizycznego.

Dusza przychodzi na Ziemię, by doświadczać, uczyć się lub wyrażać, albo też po to, by zaspokoić wszystkie te potrzeby w różnych kombinacjach. W grę wchodzi tu również czynnik karmy( prawa przyczyny i skutku). Uaktywnia się, kiedy dusza postanawia usunąć zaburzenia powstałe w przeszłym życiu. Mogą one być związane z innymi duszami lub z niezaspokojeniem potrzeb nauki i ekspresji.
Potrzeby duszy wpływają na wybór inkarnacji. Kiedy decydujemy się przybyć na Ziemię, wybieramy naszych rodziców, czas i miejsce urodzenia, nasze imię,( przynosi ono wibracje wpływające na ścieżkę życiową i zdrowie) oraz duchowe środowisko, w którym będziemy się wychowywać. Określamy nasz wzorzec zdrowia i to czy będziemy uczyć innych i pomagać im, czy staniemy się dla innych okazją do nauki.

Wybór inkarnacji wywrze z kolei wpływ na ukształtowanie osobowości(ego) i jej wzorca uwarunkowań. Jest to ten aspekt jaźni, poprzez który dusza będzie doświadczała życia i wyrażała siebie.

Wiele dusz pozostaje w kontakcie z embrionem. Większość dusz nie chce przeżywać urazu powstałego w chwili narodzin i połączenie następuje kilka chwil po porodzie. Niektóre jednak łączą się z ciałem przed, w trakcie lub kilka godzin po narodzinach, w zależności od tego, czego pragnie doświadczyć.

Inkarnująca dusza zawiera w sobie rejestr wszystkich swoich doświadczeń. Po inkarnacji emanacje tych wzorców energetycznych błyskawicznie przenikają wszystkie komórki ciała. W ten sposób nowo narodzony człowiek rozpoczyna pracę wyrażania duszy na planie ziemskim.

II.

Wybierani zostają rodzice, którzy zapewnią konkretne doświadczenia.
Zadanie każdego człowieka polega na tym, by nauczył się utrzymywać dystans do sytuacji, które go spotykają w życiu, w sposób zrównoważony i spokojny.
Dusza przyjmuje zarówno zadania osobiste, światowe, oraz uniwersalne, wiążące się z działalnością dla świata. Ich połączenie jest wyjątkowe. Poprzez wypełnienie zadania osobistego człowiek przygotowuje się do zadania uniwersalnego. Zadanie osobiste uwalnia duszę, wyzwalając energie, które są następnie wykorzystywane podczas zadania uniwersalnego. Każde doświadczenie życiowe indywidualnego człowieka jest inne. Plan życiowy zawiera wiele możliwych rzeczywistości, co pozwala na podejmowanie wolnych decyzji. Jednak działa tu prawo przyczyny i skutku.
Sami tworzymy naszą rzeczywistość. Nasze pragnienia są przechowywane w podświadomości, świadomości, nadświadomości i świadomości zbiorowej. Siły te mieszają się tworząc doświadczenia na wielu poziomach naszego życia.
To, co nazywamy karmą, jest długofalowym związkiem przyczyny i skutku, wynikającym również z wielu inkarnacji różnych poziomów naszego istnienia.

Poczęcie
W momencie poczęcia pomiędzy duszą i zapłodnionym jajem tworzy się energetyczna nic. Powstaje eteryczne łono, które chroni duszę przed wpływami zewnętrznymi i dopuszcza tylko wpływ matki.
Ciało rozwija się stopniowo, a dusza zaczyna być świadoma jego obecności i zaczyna łączyć się z nim, jeśli taką decyzję podjęła. Przed urodzeniem ponownie traci świadomość, by stopniowo budzić się do świata fizycznego.

Narodziny
W momencie narodzin dusza traci eteryczną ochronę i zostaje wystawiona na działanie czynników zewnętrznych. Jest samotna w morzu energii, które otacza nas wszystkich. Pola ciał niebieskich, gwiazd i planet wpływają na nowe pole energetyczne duszy w momencie narodzin.
Pole energetyczne nowo narodzonego powiększa wszechobecny ocean energii, wzbogaca i wpływa na nie.

Niemowlęctwo
Proces budzenia się duszy do fizycznego świata trwa dalej po narodzinach. Niemowlę śpi a dusza w tym czasie przebywa w wyższych rejonach energetycznych kosmosu. Musi przyzwyczaić się do ograniczeń związanych z trójwymiarowym światem. Niemowlęta mają świadomość świata duchowego i walczą, aby wyzwolić się od duchowych przyjaciół, postaci rodzicielskich i przenieść uczucia na nowych rodziców. Próbują otworzyć dolny czakram i połączyć się z ziemią.
Dusza wchodzi i wychodzi przez najwyższy czakram, pracując jednocześnie nad otwarciem czakamu dolnego w celu zapuszczenia korzeni w świecie fizycznym.
W tym okresie czakram korony wygląda jak bardzo szeroki lejek, dolny czakram natomiast jak bardzo wąski. Pozostałe czakramy przypominają małe, płytkie filiżanki z wąskim kanałem energii prowadzącym w głąb ciała do kręgosłupa.
Aura ma barwę niebieskawą lub szarawą. Gdy niemowlę skupia swą uwagę na jakimś obiekcie, aura jaśnieje, szczególnie wokół głowy. Gdy zaciekawienie znika, aura blednie, zachowuje jednak część doświadczenia w postaci barwy.
Każde doświadczenie wzmacnia zabarwienie aury. Budowanie aury trwa całe życie i można w niej znaleźć wszystkie doświadczenia życiowe danego człowieka.
Po narodzinach nadal istnieje mocna więź energetyczna miedzy dzieckiem a matką, za sprawą plazmy zarodkowej. Więź jest najsilniejsza w chwili narodzin, ale trwa przez całe życie. Za jej sprawą dzieci pozostają w kontakcie z rodzicami przez całe życie. Matka oprócz bliskości fizycznej, karmienia piersią, dostarcza dziecku energii eterycznej. W każdym sutku znajduje się mały czakram, poprzez który dziecko chłonie energię.

Pole dziecka jest bezbronne i otwarte na wpływy otoczenia. Doskonale wyczuwa ono, co dzieje się pomiędzy rodzicami, nawet, jeśli jest to przed nim ukrywane. Wszystkie czakramy dziecka nie posiadają powłoki ochronnej, która zatrzymywałaby psychiczne wpływy z zewnątrz. To powoduje, że dziecko jest bezbronne i łatwo ulega wpływom. Ochronę daje dziecku pole energetyczne matki lub ojca, gdy znajdują się blisko.
Istotny jednak jest nastrój dorosłego, jego emocje.
Gniew osoby dorosłej porażą system dziecka jak wstrząs elektryczny, smutek i przygnębienie są przez dziecko wchłaniane jak przez gąbkę.
Dlatego właśnie niezmiernie ważny jest rozwój duchowej świadomości rodziców, którzy sami pracując nad swym wnętrzem zapewnią dziecku radosny i bezpieczny rozwój.

Około siódmego roku życia formuje się powłoka ochronna wokół otworów poszczególnych czakramów, która przechwytuje wiele wpływów z powszechnego pola energii. Dziecko zaczyna zdobywać cechy indywidualne, pojawia się rozsądek.

Cd. poniżej w Rozwój energetyczny człowieka.